موانع اصلی تقریب و وحدت میان شیعیان و اهل سنت
ما
معتقديم بزرگترين عامل تفرقه در ميان امت اسلامی لعن و نفرين به پاکترین
انسانهای روی زمين پس از پيامبران است، كه با دلائل بسيار واهی و با اتكاء
به افسانههای پوچ و بیريشه صورت ميگيرد؛ وقتی مسلمانان بدانند كه صحابه
و اهل بيت نه تنها يكديگر را لعن و نفرين نمیكرده، بلكه با يكديگر شير و
شكر بودهاند و بارها در انظار همگان از يكديگر ستايش میكردهاند؛ ديگر
دليلی وجود ندارد كه يك فرد مسلمان آنان را لعنت و نفرين كند و خودش را
مستوجب خشم و غضب الهی قرار دهد زيرا خداوند متعال در حديث قدسی میفرمايد:
(من عادی لي ولياً فقد آذنته بالحرب) «كسی كه با يكی از دوستان من دشمنی
كند من با او اعلان جنگ میكنم». اگر صحابهای كه قرآن بارها از آنان ستايش
نموده اوليای خدا نباشند ديگر چه كسی میتواند ولی خدا باشد؟! به اميد
آنكه روزی امت اسلامی بتواند با دانش و بينش هر چه عميقتر، اسباب تفرقه را
شناسايی و خنثی نموده و راه وحدت و عزت و سر بلندی را بپيمايد.
قرآن
يكی از اهداف آمدن پيامبران را رفع اختلافات معرفی میكند. پيامبر (صلى
الله عليه وآله وسلم) نيز توانست تفرقه ملت عرب را در انقلاب عظيم اسلام به
وحدت تبديل كند و تمامی خلفای راشدین هم همه تلاش خود را برای تحقق وحدت
به كار بستند و علی رضی الله عنه حتی بارها به خلفا در حفظ وحدت و اقتدار
جامعهی اسلامی مشورت و ياری داد و در دوران خلافتش با وجود آشوب و تنش
فراوان، هدف علی در برقراری اتحاد و وحدت تغيير نكرد و برای تحقق آن از هيچ
تلاشی فروگذاری نكرد.
از اتحاد به عنوان نعمت الهی تجليل شده است و برادری و همدلی را ميستايد.
اعراب
به نعمت اسلام، اختلافاتی كه چون درهی آتش بود كنار گذاشته و برادر
يكديگر گشتند و همهی قبايل را به وحدت فراخواندند و پيامبر (صلى الله عليه
وآله وسلم) در طول ده سال در مدينه، الگوی حكومتداری در سايهی وحدت
ايجاد كرد.
ولی
امروز، قرنهاست كه مسمانان از مدينهی فاضلهی پيامبر فاصله گرفتهاند و
انتظار اتحاد و همدلی مسلمانان به رؤيای غير قابل تحقق تبديل شده به طوری
كه گاهاً اختلافات رنگ كينه و دشمنی به خود گرفته و احزاب و گروههای
اسلامی حكم به كشتن و كفر و ارتداد هم میدهند.
دو
گروه از مسلمانان كه با هم اختلافاتی در زمينههای اعتقادی و فقهی دارند
شيعيان و سنیها میباشند كه علمای اين دو مذهب عليرغم شعار وحدت هنوز
نتوانستهاند وحدت واقعی را در دنيای اسلام پديدار كنند، هرچند تلاشهايی
صورت گرفته ولی كافی نيست.
در
بسياری از گفتگوهايی كه بين علمای دو مذهب صورت گرفته يا به صورت
تملقآميز از اتحاد و وحدت صحبت كردهاند و بعد از گفتگو سخنان خودشان را
عملی نكردهاند و يا به صورت جبههگيری و جدل رو در روی هم قرار گرفته،
بدون اين كه گفتگوی آنها نتايج مثبت چندانی داشته باشد.
ادامه مطلب...